Oude

Meisjes van dertien gedicht astrid joosten naakt

Woensdag 5st, December 2018 12:27:9 Am
[BANCHOR] xhamster mompov
Stuur een gratis bericht
naar matloob
Online
matloob
  • 36 jaar Vrouw, Waterdrager
  • Hewsduinen, Netherlands
  • Engels(Bekwaamheid), Maleis(Elementair), Italiaans(Basic)
  • Artiest, Econoom
  • ID: 3766728153
  • Vrienden: johnboy47, allyson.carver, starjazz1
Profiel
Geslacht / Vrouw
Kinderen / 4
Hoogte / 173 cm
Status / Actieve look
Onderwijs / Het gemiddelde
Roken / Ja
Drinken / Nee
Contacten
Naam / Vanessa
Profiel bekijken: / 4315
Nummer: / +312326-977-94

Beschrijving:

Het resultaat? Poëzie over wandelingen in de natuur, hoop, eenzaamheid en dood. Maar ook over koolmezen, scrabble, Dettol, kassameisjes en KFC. Sommige beklemmend, sommige luchtig. Samen geven de inzendingen een goed beeld van de belevingswereld van de Volkskrant -lezers. Schrijver en dichter Lieke Marsman koos uit een longlist van de redactie dertien gedichten die haar opvielen.

Voor sommigen blijft het virus abstract en gaan de gedichten over binnen zitten. Anderen hebben iemand heel ziek zien worden, bij hen lees je de wanhoop. Ik zou bijna de mails in een boek willen verzamelen. Het eerste gedicht dat ze koos was van Gert Elzinga, 62 jaar, uit Scharwoude. Er waren veel gedichten over de natuur en de lente.

Wij, mensen kijken allemaal naar buiten en zien dat het leeg is. Maar de natuur gaat door en ziet dat wij ontbreken. Het tweede gedicht is van Yvonne Kroese, 61 jaar, en heel anders van toon. Oh vies, vilein, virus Oh voos en naar sujet. Krijg jij snel de pleuris in je eigen ziekbed.

Kreeg je aandacht te kort in een akelige jeugd? Of is het je karakter dat gewoonweg niet deugt. Tieft op naar je ouders ook niet veel soeps Een lelijke vliegmuis Een panklare poes. Gore klont eiwit, boterhamspread! Sterf in een petrischaaltje Hangend aan een pipet! Een lelijke vliegmuis. Een panklare poes. De ouders van het virus. Een speels versje zonder flauw te worden. Dan een confronterende, van Menno van Dijk, 63 jaar.

En ineens is daar het bericht: Er is een collega voor de dood gezwicht. Ik zie een foto, een bekend gezicht. Ik lees het koele zwart op wit, weet het verdriet dat er achter zit, maar voel ook de angst die in mij kroop. Hij was zestig; dat ben ik ook. Veel mensen hebben verdriet om de dood, angst voor hun naasten, maar tegelijkertijd betrek je ook alles op jezelf in deze tijd.

Dat was hier in al zijn simpelheid goed gevat. Soms heb je niet heel veel woorden nodig. Ook kinderen zijn aan het dichten geslagen. De moeder van Jonne Stallenberg, 9 jaar, stuurde ons deze. Hij keek uit over de lege straat en kwam 20 minuten later naar me toe met dit gedicht.

Ik heb zo het gevoel dat de wereld overdrijft te bang wordt om schade in hun longen te krijgen. De stille schreeuw die de opdracht heeft de wereld te kalmeren zal de ene na de andere ramp aan zijn draadje moeten rijgen. Ik kijk naar buiten en de straat waar ik meestal overheen kijk springt mij nu zo leeg en grijs in het oog.

En ik wou dat ik iets doen kon maar ik heb de mensen niet in mijn bereik Angst heeft ons in het hart geraakt met pijl en boog. Toch heeft het virus ons een beetje wakker geschud we zijn alleen gaan overdrijven. Er is nog hoop we zullen niet lang Angstziek blijven. Sowieso natuurlijk erg knap dat een zo jonge jongen dit kan schrijven. Het volgende gedicht kwam van Hinde van Overpelt, 60 jaar. Ik zag het einde niet aankomen.

Olga Hasenbos, 79 jaar, schrijft iedere dag een Haiku, schrijft ze in haar mail. Ze stuurde ons er negen. Door ze achter elkaar te zetten ga je verbanden zien. Je krijgt en soort eenheid door dezelfde opbouw. Misschien is dat wel helemaal niet de bedoeling geweest, maar samen zijn ze heel goed. Door die laatste heeft het ook een prachtig einde. Dick Schlüter, 64 jaar, uit Enschede stuurde ons het volgende gedicht.

Het aardige kassameisje en Petrus bij de hemelpoort. Ik bracht ze met elkaar in verband toen mijn beurtbalkje in haar richting schoof. Anderhalve meter winkelwagen als zekerheid en een plaat plexiglas om te voorkomen dat het tijd is om, eerder dan gedacht, te gaan naar een ander bestaan. Door mijn beurtbalkje zag ik het: ons lot hangt in de treurwilgen en er is een volgende klant in beeld. Katholieken prevelen weer over Petrus, protestanten vrezen de vereffening.

Ik kijk naar het aardige kassameisje die mijn boodschappen laat bliepen. Sta in een veilig vak van plakstrepen. Ze vraag om met een kaart te betalen, er is een afrekening gaande. Ook jongeren stuurden ons massaal gedichten. Bijvoorbeeld Sara Vermeer van 18 jaar. Trillend van anticipatie Kocht een man al het wc-papier Om zich voor te bereiden op de invasie Iedereen liep rond Met een vieze strontkont Want niemand kon zich meer afvegen En terwijl de man in zijn bunker Van papier zat, zijn eigen creatie Kreeg hij helaas last Van constipatie.

Deze heeft dat niet. Ik moest er erg om lachen. Daarnaast is het ook een van de eerste symbolische beelden uit crises: toiletpapier hamsteren. Dus verdiende deze ook een plek in de lijst. Hij maakte het op de weekendschool in zijn buurt en de jaarcoördinator stuurde het naar ons op. Ik bezorg dit bericht alsof ik een delivery ben.

Deze rap gaat over een restaurant die iedereen kent. KFC is zo lekker, Ik voel me hoger dan een dubbeldekker. Ik eet die Bucket helemaal leeg, Ik denk niet dat ik het opveeg.

Als je me boos maakt wordt mn hoofd heet net een hotwing, Ik eet alles van KFC maar niet die uienring. Corona houd me tegen, ik kan er niet naar toe. Maar weet je wat ik doe?

Ik koop wat kip en wat bloem Ik was meteen heel erg pleased. Een ontzettende unieke uitwerking van het thema. Daarnaast kan ik me ook voorstellen dat dit bij de belevingswereld past van een kind. En dan ook nog eens met een recept erin. Willem van de Woestijne, 80 jaar stuurde ons dit gedicht. Ik kijk naar het onzichtbare met de naam van een dolende planeet, vermaal mijn brood tot sterrengruis, poets deurknop en haaientand tot goud, kleine beer en slangendrager, gekleed in lood, huilen stil in kristallen vitrines, de oceaan verdroogt tot zout, er blijven diep geslagen kraters, de zon verbrandt mijn oog, de maan streelt lege straten, brede straten, ze lopen laag, ze lopen hoog, ze lopen onder het licht van de zon, de echo van de maan, ik vergrendel mijn huis, luister naar soul, zwarte blues, witte blues, door ramen wringen omfloerste paukenslagen, ik weet op barricades het geruis van machines hoor hun eentonig bewegen, in, uit, zuigend voedend, op en neer, naar beneden, naar boven, er staan verhulde mannen, verhulde vrouwen, ze bewegen hun armen, hun handen, hun hart bonkt door de dagen, door de vroegste ochtend, de diepste nacht bonkt door de lege stad, onder de echo van de maan het licht van de zon, het slaat zijn duizend slagen.

Eigenlijk is het één lange zin en daardoor krijg je heel erg het gevoel dat je in iemands associatie zit. Het geeft hele mooi weer hoe Willem zich door de dagen beweegt: hoe hij zijn huis vergrendelt, naar blues luistert en de deurknop poetst. Joas Bakker 20 stuurde ons dit gedicht:. De koelkast slaapt. De printerinkt droogt op. Er zwijgt een natte handdoek in de hoek. Wat syntaxvrije frases, paragrafen zonder boek.

Een witte wijzer klokt, geen tijdstip klopt. Mijn lichaam ligt, de open ogen ogen dicht, ik laat mijn hoofd in zuurstof onderdompelen, de dag spoelt aan, het raam herkauwt wat licht.

Geen bericht. Ik wacht, mijn aders klonteren. Ik adem. Ik heb niets om te verkondigen. De trage uren copypasten een gezicht. Een paar strofen schrappen of een cliché einde eraf halen. Bij dit gedicht niet. Het klopte.

Neem contact met ons op Privacy
Copyright © 2019-2020 vulkaaneifel.nl